مشخصات پژوهش

صفحه نخست /واکاویدن مدارس آینده با تأکید ...
عنوان واکاویدن مدارس آینده با تأکید بر عصر دیجیتالی
نوع پژوهش مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها مدارس آینده, عصر دیجیتال, یادگیری, دانش‌آموزان, رهیافت ظاهرشونده,
چکیده یادگیری دانش‌آموزان به مثابه «نت‌زادگان» در مدارس آینده نه فقط به‌عنوان یادگیرندگان، بلکه به عنوان موجودات اجتماعی وارد مدارسی خواهند شد که به طور متفاوتی فرهنگ‌سازی شده‌اند و در برابر آن نیز یادگیری آن‌ها مطابق با ارزش‌های جامعه فرهنگ‌سازی می‌شود. بدین‌آیین در پژوهش حاضر مدارس آینده با تأکید بر عصر دیجتالی موردبازکاوی قرار گرفته است. رویکرد پژوهش موردنظر کیفی بود که از راهبرد گراندد تئوری رهیافت ظاهرشونده گلیزری استفاده گردید. میدان تحقیق مدارس شهرستان سنندج (سطح ابتدایی و متوسطه) بودند که مدیران این مدارس به مثابه مشارکت‌کنندگان بالقوه، در تحقیق مشارکت داده شدند. نمونه‌گیری نیز به شیوه هدفمند و ملاک محور صورت پذیرفت. همچنین از یک منشور مصاحبه‌ی نیمه ساختاریافته جهت جمع‌آوری داده‌ها استفاده گردید. در مجموع با 15 تفر با مدیران مدارس (10 مرد و 5 زن) در سطح شهرستان سنندج مصاحبه تا رسیدن به مقوله اشباع نظری به عمل آمد. جهت تحلیل داده‌های تحقیق از شیوه کدبندی نظری دو مرحله‌ای (باز و محوری ) Glassier (1999) مورد استفاده قرار گرفت. یافته‌های تحقیق نشان داد که ویژگی‌های مدارس آینده در عصر دیجتالی شامل مقولات ژرف‌نگری یادگیرندگان در یادگیری، چندبُعدی بودن و پویایی مدارس، آموزش‌محوری فناورانه، عدالت اجتماعی به مثابه یک اصل عمل، در مرکزیت قرار گرفتن مسئله فقر، ارزشیابی ترازمند از فعالیت‌های دانش‌آموزان و دارا بودن برنامه درسی برخوردار از تجربیات مدنی بود. همچنین تأثیرات مدارس آینده بر یادگیری دانش‌آموزان شامل یادگیری الهام‌بخش، یادگیری مبتنی بر تجربه، یادگیری هوشمندانه، همکاری و ارتباطات بین فرهنگی و مهارت‌محوری در زندگی بودند. همچنین نقش رهبران آموزشیِ مدارس آینده در عصر دیجیتال شامل درگیر ساختن معلمان برای استنباط دقیق از مفهوم یادگیری، خلق فضای دموکراتیک در مدرسه و میل به تحول‌گرایی در مدرسه بود. در نتیجه می توان گفت که مدارس در آینده با نهادینه سازی فناوری‌های نوین در فرآیند آموزش، تدریس و یادگیری به صورت فنی، به سمت نوسازی یادگیری به منظور تقویت ذهنیت نوآورانه و خلاقیت دانش آموزان اقدام خواهند نمود.
پژوهشگران علی امینی باغ (نفر اول)، جمال سلیمی (نفر دوم)