عنوان	دانش بومی و حکمرانی چندسطحی: الگویی برای توسعه ظرفیت‌های محلی در مدیریت پایدار منابع آب (مطالعه موردی: دشت قروه کردستان)
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تحلیل محتوای روایی، حکمرانی چند سطحی، دانش بومی، دشت قروه، ظرفیت های محلی.
چکیده	این پژوهش با بررسی بحران آب و مدیریت منابع آب در دشت قروهِ کردستان، به این پرسش محوری پاسخ می‌دهد که چگونه احیای دانش بومی می‌تواند به توسعه ظرفیت‌های محلی برای مدیریت پایدار منابع آب و کاهش بحران‌های آبی بیانجامد. برای دستیابی به این هدف، از راهبرد پایین ‌به ‌بالا بهره گرفته و چارچوب نظری خود را با تلفیق سه دیدگاه: 1- آرای چمبرز و شیوا در باب دانش بومی، 2- نظریه حکمرانی چند سطحی استروم، 3- تحلیل سیاست محیط ‌زیستی انتقادیِ شلوسبرگ شکل داده‌ایم. داده‌ها از طریق 17 مصاحبه نیمه‌ساختار یافته با کشاورزان و مطلعان کلیدی در سه بخش مرکزی، چهاردولی و سریش‌آبادِ شهرستان قروه گردآوری و با روش تحلیل محتوای روایی تفسیر شدند. یافته‌ها نشان داد بحران آب در دو بُعد تضعیف ظرفیت بازتولید اکولوژیک و بحران بازتولید اجتماعی شکل گرفته است. حکمرانی ناکارآمد در قالب سیاست‌های ظرفیت‌سوز و عدالت‌گریز همراه با فرسایش سرمایه نهادی بومی این بحران را تشدید و دانش بومی را طرد کرده است. این وضعیت، دانش بومی را که حاوی سازوکارهای انطباق با اقلیم منطقه و سرمایه‌ی اجتماعی بومی است در معرض نابودی قرار داده است. با این حال، راهبرد خروج از بحران، توسعه ظرفیت محلی از طریق سه‌گانه 1- توانمندسازی نهادی و بازسازی حکمرانی چند سطحی (احیای شوراهای آب محلی و همکاری نهادی چندسطحی)؛ 2- همزیستی دانش بومی و دانش رسمی؛ 3- تاب‌آوری اقتصادی زیستی از طریق کشاورزی تطبیقی می‌تواند باشد؛ بنابراین راه حل پایدار نه در بازگشت صرف به گذشته، بلکه در تلفیق هوشمندانه دنش بومی با حکمرانی چندسطحی نهفته است.
پژوهشگران	حسین دانش مهر (نفر اول)، عثمان هدایت (نفر دوم)