عنوان	ارزیابی تاثیر غیرخطی خصوصی‌سازی بر نوآوری در ایران
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	نوآوری، خصوصی‌سازی، مدل رگرسیون انتقال ملایم، ایران
چکیده	با توجه به نقش بنیادین سیاست‌های خصوصی‌سازی در ساختار اقتصادی کشورها، این پژوهش با هدف ارائه شواهد تجربی جدید در خصوص اثرات غیرخطی خصوصی‌سازی بر نوآوری در ایران انجام شده است. بدین منظور، از روش رگرسیون با انتقال هموار (STR) و داده‌های سالانه طی دوره 1400–1370 (1991–2021) استفاده شده است. این رویکرد امکان شناسایی تدریجی تغییر رژیم‌ها و بررسی رفتار نامتقارن اثر خصوصی‌سازی بر نوآوری را در سطوح مختلف نوآوری فراهم می‌کند. نتایج برآوردها نشان می‌دهد که رابطه بین خصوصی‌سازی و نوآوری ماهیتی غیرخطی دارد. در سطوح پایین نوآوری، خصوصی‌سازی اثری بازدارنده بر نوآوری دارد؛ امری که می‌تواند ناشی از محدودیت منابع و ناکارآمدی‌های ساختاری بنگاه‌های تازه خصوصی‌شده باشد. با این حال، پس از عبور از مقدار آستانه، خصوصی‌سازی به عامل محرک نوآوری تبدیل شده و موجب تقویت فعالیت‌های نوآورانه و افزایش سرمایه‌گذاری در تحقیق و توسعه می‌شود. این یافته بیانگر آن است که اثربخشی خصوصی‌سازی به سطح توسعه نوآوری در اقتصاد بستگی دارد. همچنین، شهرنشینی در رژیم اول اثر مثبت و معناداری بر نوآوری دارد، اما پس از عبور از آستانه، شدت این اثر کاهش می‌یابد. جهانی‌شدن اقتصادی در رژیم نوآوری پایین اثر منفی و در رژیم نوآوری بالا اثر مثبت دارد. در مقابل، حکمرانی خوب در هر دو رژیم اثر مثبت و معناداری بر نوآوری نشان می‌دهد که بر اهمیت کیفیت نهادی، شفافیت و پاسخگویی در حمایت از نوآوری تأکید دارد. در مجموع، نتایج پژوهش بر ضرورت اجرای خصوصی‌سازی تدریجی و هدفمند همراه با تقویت نهادها و زیرساخت‌های نوآوری به‌منظور دستیابی به توسعه اقتصادی پایدار در ایران دلالت دارد.
پژوهشگران	سامان قادری (نفر اول)، مرضیه احمدی (نفر دوم)