عنوان	اثر سن نسبی بر حضور در بالاترین سطح ورزش و کسب مدال در تکواندو کاران ایرانی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تکواندو، سن نسبی، سن رشدی، ورزش جوانان
چکیده	سن نسبی به طور گسترده در زمینه ورزش در رده‌های پایه در سالهای اخیر مورد بررسی قرار گرفته است. پدیده اثر سن نسبی (RAE) به شناسایی مزایا و معایب سنی نسبی کودکان و نوجوانان متولد یک سال می‌پردازد. مطالعه حاضر در پی بررسی اثر سنی نسبی در تکواندوکاران ایرانی بود و به بررسی ارتباط سن نسبی با میزان موفقیت تکواندوکاران در زمینه‌های حضور در لیگ، حضور در تیم ملی و کسب مدال در مسابقات رسمی پرداخته شد. برای انجام این بررسی داده‌های 1843 تکواندو کار زن و مرد فعال در باشگاه‌های تکواندو گردآوری شد و به تفکیک جنسیت مورد تحلیل قرار گرفت. ورزشکاران دارای سابقه 10 سال فعالیت بین سال‌های 2011 تا 2021 وارد مطالعه شدند. اثر سن نسبی مورد توصیف قرار گرفت و برای بررسی ارتباط سن نسبی با متغیرهای موفقیت، از آزمون برازش خی دو استفاده شد. نتیجه تحلیل‌ها نشان دهنده وجود اثر سن نسبی در تکواندو کاران ایرانی زن (04/0=p) و مرد (02/0=p) ایرانی بود و سن نسبی در مردان نقش معنی‌داری در حضور یا عدم حضور آن‌ها در لیگ داشت (02/0=p). این یافته برای زنان (46/0=p) معنی‌دار نبود. همچنین اثر سن نسبی در میزان موفقیت در کسب مدال (17/0=p) و شانس حضور در تیم‌های ملی (19/0=p) معنی‌دار نبود. اثر سن نسبی در در تکواندوکاران ایرانی مانند ورزش‌ پایه در جهان یک مسئله و به نظر می‌رسد برتری‌های ناشی از زمان تولد در سال تقویمی یکسان، در مسیر موفقیت نهایی ورزشکاران نقش قابل اعتنایی دارد.
پژوهشگران	علی پشاآبادی (نفر اول)، مجید نیری (نفر دوم)، مصطفی سلطانی (نفر سوم)، عبدالرحمن خضری (نفر چهارم)