عنوان	دلالت‌ها استعاری آسمان در شاهنامۀ فردوسی
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	فردوسی شاهنامه استعاره آسمان جهان‌بینی
چکیده	در این پژوهش به بررسی استعاره آسمان در شاهنامه فردوسی پرداخته شده است. استعاره یکی از شگردهای ادبی است که از طریق آن می‌توان هم توانش زبانی شاعر را محک زد و هم جهان معرفتی او را در مورد مسئله یا نکته‌ای دانست. در این پژوهش نشان داده شده است که فردوسی برای اشاره به آسمان از مستعارٌمنه‌های گوناگونی بهره برده است که نشان از قدرت خلّاقۀ فردوسی در زمینۀ توانش زبانی و آشنایی-زدایانۀ او در امر سرودن دارد همچنین این مستعارٌمنه‌ها، دلالت‌های زبانی گوناگونی دارند که برخی از آن‌ها ناظر بر رنگ هستند و اعتقاد قدما را در مورد رنگ آسمان که گاهی سبز، گاهی سیاه و... می‌دانستند، بیان می-دارد. برخی دیگر از دلالت‌های زبانی ناظر بر شکل هستند که گرد بودن آسمان بیشتر مدنظر شاعر بوده و این نکته نیز ناشی از تفکّر و جنبۀ اندیشگانی شاعر دارد که منشأ کرده‌های آدمی را آسمان می‌داند که سرانجام نیز بدو باز می‌گردد. دسته‌ای دیگر از دلالت‌های زبانی اشاره بر پوشش و گستردگی دارد که آسمان را (و هر آنچه در آن است) بر زندگی انسان‌ها حاکم و مسلّط یافته است. روش انجام این پژوهش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر مطالعات کتابخانه‌ای بوده است.
پژوهشگران	علی جبرائیلی (نفر اول)، محسن پیشوایی علوی (نفر دوم)