عنوان	میزان پرداختن به اقوام در قوانین ایران از مشروطه تا انقلاب اسلامی
نوع پژوهش	پایان نامه
کلیدواژه‌ها	قومیت، قانون گذاری، انقلاب مشروطه، سلسله پهلوی
چکیده	تنوع و تکثر قومی و وجود قومیت های مختلف در جغرافیای ایران زمین یکی از مشخصه های متمایز ایران در قیاس با اغلب همسایگانش می باشد. چنین مشخصه ای می تواند پتانسیل خوبی برای یک کشور باشد و البته در نگاهی دیگر مانع برای پیشرفت باشد! از این لحاظ همواره همگرایی و واگرایی قومیت های مختلف در ایران زمین یکی از چالش های مهم دولت های تمرکز طلب ایرانی از جمله دولت پهلوی بوده است. در پیشینه تاریخی ایران، حکومت های مرکزی قوی انگشت شماری وجود داشته است و اغلب حکومتها ملوک الطوایفی بوده است در واقع با ورود اسلام تا مقطعی هر جغرافیای حکومت جداگانه و کوچکی داشت. در حکومتهای پیشین با توجه به در اولویت بودن هویت دینی، این مهم باعث شد که همگرایی در سایه یک دین مشترک بیشتر شود و اقلیت های دینی بیشتر از اقلیت های قومی مورد توجه باشند. از دوره مشروطه به بعد با شتاب گرفتن ارتباطات میان ایران با دول غربی و ورود مفاهیم غربی و تحت تاثیر جنگهای جهانی مسائل قومی بازتعریف جدیدی پیدا کرد و در گرایشات و جنبشهای قومی تبلور پیدا کرد. حال مسئله این است که در دوران معاصر و از دوره مشروطه به بعد دولتهای مرکزی چه تمهیداتی در تقابل با مسائل قومیتی اتخاذ کرده اند؟در یک دولت قانونی و قانون مدار ، در قانون نگاشته شده تا چه حد به حق و حقوق اقلیت های قومی توجه شده است؟ دولتهای مشروطه و پهلوی چه سیاستهایی را جهت همگرایی قومیتهای مختلف دنبال کرده اند؟ نقش مهم قومیتهای مختلف در انقلاب مشروطه انکارناپذیر است و لذا مسائل قومی منتهی به یک بحران و چالش نشد و البته در بی نظمی های مرتبط با دولتهای ضعیف مشروطه و حضور بیگانگان در کشور در نتیجه جنگهای جهانی اول و دوم همگی منجر به تشدید بحرانهایی با هویت قومی شد در مقابله با چنین اوضاعی، دولت پهلوی سیاست همسان سازی و تاکید بر هویت قوم پارسی و مقابله با سایر قومیتها بود که در دوران پس از وی دوباره بصورت یک بحران نمایان شد.
پژوهشگران	امید بهرامی نیا (استاد راهنما)، رامین صمدی (دانشجو)، جمال خسروی (استاد مشاور)