عنوان	عوامل موثر بر ایجاد و ارتقاء اجتماع پذیری کودکان در فضاهای عمومی مجتمع های مسکونی (نمونه موردی سنندج)
نوع پژوهش	پایان نامه
کلیدواژه‌ها	اجتماع‌پذیری کودکان، فضاهای باز عمومی، مجتمع‌های مسکونی، تعاملات اجتماعی، امنیت محیطی، طراحی کودک‌محور، کیفیت محیطی
چکیده	رشد شتابان جمعیت شهری از یک‌سو و افزایش مداوم قیمت زمین از سوی دیگر، الگوی سکونت در شهرها را از خانه‌های حیاط‌دار و کم‌تراکم به سمت ساختمان‌های بلندمرتبه و مجتمع‌های مسکونی پرتراکم سوق داده است. استقرار ساکنان در چنین محیط‌هایی، به‌ویژه در صورت فقدان طراحی مناسب فضاهای عمومی و نیمه‌عمومی، می‌تواند پیامدهای نامطلوبی بر سلامت فردی و حیات اجتماعی کاربران بر جای گذارد. در این میان، کودکان به‌عنوان آسیب‌پذیرترین گروه اجتماعی، بیش از سایر اقشار جامعه تحت تأثیر تغییرات کالبدی و اجتماعی محیط‌های سکونتی قرار می‌گیرند. کاهش فرصت‌های تعامل اجتماعی، فقدان فضاهای ایمن و خوانا، کمبود تسهیلات و خدمات متناسب با نیازهای کودک‌محور و محدودیت‌های دسترسی، از جمله چالش‌هایی است که در بسیاری از مجتمع‌های مسکونی معاصر مشاهده می‌شود. این وضعیت، ناشی از غلبه رویکردهای صرفاً اقتصادی و کم‌توجهی به ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی و تربیتی نهفته در فضاهای عمومی و در نهایت تضعیف حیات جمعی در این محیط‌هاست. بر همین اساس، هدف کلی پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل مؤلفه‌هایی است که بیشترین تأثیر را در ایجاد و ارتقای اجتماع‌پذیری کودکان در فضاهای عمومی مجتمع‌های مسکونی دارند. در راستای این هدف، سؤال اصلی پژوهش به این صورت طرح می‌شود: مؤلفه‌های تأثیرگذار در ایجاد و ارتقای اجتماع‌پذیری کودکان در فضاهای عمومی مجتمع‌های مسکونی کدام‌اند؟؛ این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از حیث روش، آمیخته (کیفی–کمی) و از نوع توصیفی–تحلیلی و میدانی است. در فرآیند گردآوری داده‌ها، از روش‌های بررسی اسنادی و کار میدانی، با تأکید بر مشاهده غیرمداخله‌ای استفاده شده است. روش تحقیق به‌گونه‌ای طراحی شده که در گام نخست، داده‌های کمی از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با بهره‌گیری از روش مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) تحلیل گردیده است. در گام دوم و به‌منظور افزایش اعتبار نتایج حاصل از پرسشنامه‌ها، داده‌های کیفی از طریق مشاهده نظام‌مند میدانی گردآوری و به‌عنوان ابزار اعتباربخشی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مجموعه‌ای از مؤلفه‌های کالبدی و محیطی شامل امنیت و ایمنی، تسهیلات و خدمات، انعطاف‌پذیری فضایی، دسترسی و ارتباطات فضایی، و پتانسیل‌های کالبدی فضاهای عمومی، نقش معناداری در ارتقای سطح اجتماع‌پذیری کودکان در مجتمع‌های مسکونی ایفا می‌کنند. توجه آگاهانه به این مؤلفه‌ها می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری تعاملات اجتماعی، افزایش حضورپذیری و بهبود کیفیت زندگی کودکان در محیط‌های مسکونی پرتراکم باشد.
پژوهشگران	سارا سلیمانی (استاد راهنما)، محسن سلیمانی (دانشجو)، بابک خورشیدی (استاد مشاور)