عنوان	بررسی اتوفاژی بیش از حد در بافت چربی احشایی رت‌های القاء شده به دیابت نوع 2 بعد از هشت هفته تمرینات ورزشی تناوبی باشدت بالا و تداومی با شدت متوسط
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	اتوفاژی، LC3-II، تمرین HIIT، تمرین MICT، دیابت، کاردیومیوپاتی
چکیده	چکیده مقدمه: دیابت نوع 2 (T2DM) یک اختلال متابولیک مزمن است که با مقاومت به انسولین و هایپرگلیسمی مشخص می‌شود و اغلب با اختلال در تنظیم متابولیسم لیپید و افزایش فعالیت اتوفاژی همراه است. این مطالعه به بررسی تأثیر تمرین تناوبی شدید (HIIT) و تمرین تداومی متوسط (MICT) بر سطوح پروتئین‌های اتوفاژی (Beclin-1، LC3-II و PLIN-2) در بافت چربی احشایی رت‌های دیابتی پرداخت. روش کار: رت‌های نر ویستار به گروه‌های کنترل سالم، کنترل دیابتی، دیابتی تحت تمرین HIIT و دیابتی تحت تمرین MICT تقسیم شدند. دیابت با تزریق استرپتوزوتوسین و رژیم پرچرب القا شد. برنامه تمرینی به مدت 8 هفته اجرا گردید. سطوح پروتئین‌ها با وسترن بلات و شاخص‌های متابولیک با روش‌های استاندارد اندازه‌گیری شدند. یافته‌ها: دیابت موجب افزایش معنادار Beclin-1، LC3-II و 2 PLIN- شد. هر دو تمرین HIIT و MICT این سطوح را کاهش دادند، اما MICT تأثیر قوی‌تری بر کاهش Beclin-1 و LC3-II داشت. همچنین، هر دو تمرین باعث کاهش گلوکز خون، انسولین و مقاومت به انسولین شدند. نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات ورزشی، به‌ویژه MICT، می‌توانند با تنظیم منفی پروتئین‌های اتوفاژی، نقش محافظتی در برابر اختلالات ناشی از دیابت نوع 2 ایفا کنند. این یافته‌ها بر اهمیت تمرینات ورزشی در کنترل دیابت تأکید دارندض
پژوهشگران	هادی گلپسندی (نفر اول)، محمد رحمان رحیمی (نفر دوم)، پیمان قاسمی (نفر سوم)، صلاح الدین احمدی (نفر چهارم)، سیامند عبدالله پور (نفر پنجم)