عنوان	اثر ترکیبی تمرینات تناوبی با شدت بالا به همراه تزریق ویتامین D3 بر عوامل میتوفاژی بافت قلب رت‌‌های القاء شده به دیابت نوع دو
نوع پژوهش	مقاله چاپ‌شده در مجلات علمی
کلیدواژه‌ها	تمرینات ورزشی، ویتامین D3، میتوفاژی قلب، دیابت کاریومیوپاتی
چکیده	زمینه و هدف: دیابت نوع دو (T2DM) از طریق هایپرگلایسیمی مزمن، بر یکپارچگی و عملکرد میتوکندری تاثیر می‌‌گذارد. این مطالعه با هدف بررسی اثر ترکیبی تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT) و تزریق ویتامین ‌‌D3 بر پروتئین‌های مرتبط با میتوفاژی در بافت قلب رت‌های مبتلا به T2DM انجام شد. روش‌‌تحقیق: تعداد 40 سر رت صحرایی نر نژاد ویستار به‌طور تصادفی در پنج گروه کنترل سالم (NC)، کنترل دیابت (DC)، دیابت + HIIT (D+HIIT)، دیابت + ویتامین D3 (D+VD3)، دیابت+ HIIT+ ویتامین ‌‌D3 (D+HIIT+VD3) قرار گرفتند. T2DM با تغذیه رت‌ها با رژیم غذایی پرچرب و به دنبال آن، تزریق استرپتوزوتوسین القا شد. پروتکلHIIT شامل دویدن روی نوارگردان در قالب وهله‌‌های کوتاه فعالیت با شدت بالا 90-85 درصد حداکثر سرعت دویدن در مدت زمان 49 دقیقه بود و ویتامین D3 به صورت زیرجلدی هر هفته به میزان 10000 واحد بین‌‌المللی/ کیلوگرم تزریق شد. 48 ساعت پس از مداخله، نمونه‌های بافت قلب جمع‌‌آوری شد و پروتئین‌‌های پارکین و PINK-1 (کیناز یک القاشده توسط PTEN) با استفاده از روش وسترن بلات اندازه گیری شدند. علاوه بر این‌‌ها، سطح گلوکز سرم، مقاومت به انسولین و زمان رسیدن به خستگی هم اندازه‌گیری گردید. تحلیل داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معنی‌داری (05/0>p) انجام شد. یافته‌‌ها: القاء T2DM به‌طور قابل توجهی سطوح پارکین و PINK-1 را در بافت قلب کاهش داد ( به ترتیب 01/0=p و 03/0=p)؛ با این حال، هر دو مداخله تمرین HIIT و ویتامین‌‌D3، به صورت جداگانه و ترکیبی، به‌طور معنی‌دار محتوای پروتئین پارکین و PINK-1 را افزایش دادند (001/0=p). به علاوه، مداخله ترکیبی HIIT و ویتامینD3، منجر به کاهش معنی‌‌دار در سطح گلوکز سرم، مقاومت به انسولین و افزایش ظرفیت هوازی شد (001/0=p). نتیجه‌‌گیری: به نظر می‌‌رسد ترکیب HIIT و ویتامین D3 ‌‌ از طریق تقویت میتوفاژی، یک اثر محافظتی در برابر اختلالات میتوکندریایی و متابولیکی ناشی از T2DM ایجاد می‌‌کند و به بهبود کلی سلامت متابولیک و عملکرد جسمانی در مدل حیوانی T2DM می‌‌انجامد.
پژوهشگران	هادی گلپسندی (نفر اول)، محمد رحمان رحیمی (نفر دوم)