زانا مظفری

یکی از مهم‌ترین مسائلی که سیاست‌گذاران اقتصادی در هر کشوری بایستی در تقویت بنیان آن در مواجه با بحران‌های وارد شده به جامعه توجه کنند، افزایش توان تاب‌آوری اقتصادی است. زیرا تاب‌آوری اقتصادی به معنای حفظ توانایی اقتصاد یک کشور در مواجهه با شوک‌های داخلی و خارجی، بازگشت به مسیر تعادل و حفظ عملکرد پایدار برای دستیابی به رشد و توسعه اقتصادی است. از طرفی، بالا بودن سطح انواع ریسک‌ها در اقتصاد یک کشور به عنوان شوک‌های خارجی مخرب می‌تواند باعث فرار سرمایه و سرمایه‌گذاران شود و هزینه مبادلات را تا جایی‌ بالا ببرد که کشور درگیر رکود اقتصادی شود. از این رو تاب‌آوری اقتصادی جامعه نیز به خطر می‌افتد. در این راستا، پژوهش حاضر به بررسی تأثیر ریسک سیاسی، ریسک اقتصادی و ریسک مالی بر تاب‌آوری اقتصادی ایران طی سال‌های 1368 تا 1400 پرداخته است. جهت سنجش این اثرگذاری از روش حداقل مربعات معمولی پویا استفاده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که ریسک سیاسی باعث افزایش تاب‌آوری اقتصادی به اندازه 34/0 واحد می‌شود. ریسک اقتصادی و ریسک مالی نیز به ترتیب به اندازه 41/0 و 56/0 واحد باعث کاهش تاب‌آوری اقتصادی می‌شوند. همچنین، درجه باز بودن تجاری و سرمایه انسانی به ترتیب به اندازه 10/0 و 32/0 واحد منجر به افزایش تاب‌آوری اقتصادی می‌شوند. از طرفی، صنعتی شدن و مخارج دولت به ترتیب به اندازه 11/0 و 08/0 واحد باعث کاهش تاب‌آوری اقتصادی می‌شوند.