عثمان عزیزی

این مطالعه به بررسی اثرات روش‌های مختلف خشک‌کردن بر قابلیت هضم Tenebrio molitor در دستگاه گوارش نشخوارکنندگان پرداخته‌است. چهار روش فرآوری شامل آون با دمای 60 و 120 درجه‌سانتی‌گراد، مایکروویو و روش انجماد خشک (فریز درایینگ) استفاده‌شد. بیشترین میزان قابلیت هضم ماده‌خشک شکمبه‌ایی (RDMD) در نمونه‌های خشک شده در آون با دمای 60 درجه سانتی‌گراد (615 گرم در کیلوگرم) مشاهده‌شد، که پس از آن نمونه‌های فریزدرایر (570 گرم در کیلوگرم) قرار داشتند. کمترین مقدار RDMD در نمونه‌های خشک شده با مایکروویو و آون 120 درجه (به ترتیب 525 و 515 گرم در کیلوگرم) مشاهده‌شد (P<0.01). در مقابل، بیشترین قابلیت هضم ماده خشک پس از شکمبه‌ایی (PDMD) در نمونه‌های فرآوری‌شده در آون با دمای 120 درجه (835 گرم در کیلوگرم) و کمترین مقدار در نمونه‌های 60 درجه (790 گرم در کیلوگرم) مشاهده‌شد (P<0.01). قابلیت هضم کل دستگاه گوارش (TDMD) در بین نمونه‌های حرارتی تقریباً مشابه (920 گرم در کیلوگرم) اما در نمونه‌های فریزدرایر کمتر بود (880 گرم در کیلوگرم). .قابلیت هضم پروتئین شکمبه‌ایی تفاوت معنی‌داری بین روش‌ها نشان‌نداد. اما قابلیت هضم پروتئین پس از شکمبه‌ایی (PCPD) در نمونه‌های فرآوری‌شده در آون 120 درجه و فریز درایر بالاتر بود (880 گرم در کیلوگرم)، در حالیکه نمونه‌های 60 درجه کمترین مقدار را داشتند (845 گرم در کیلوگرم). قابلیت هضم پروتئین کل دستگاه گوارش در میان روش‌های فرآوری تفاوت معنی‌داری نداشت. روش فرآوری تأثیر قابل توجهی بر قابلیت هضم لارو Tenebrio molitor داشت و انتخاب روش فرآوری مناسب جهت قابلیت دسترسی مواد مغذی در بخش‌های مختلف دستگاه گوارش ضروری است.