هدف از پژوهش حاضر مطالعه وضعیت میزان بهره گیری اعضای هیات علمی از شاخصههای سنجش اصیل در فرایند یاددهی یادگیری میباشد. روش پژوهش: مطالعه حاضر بر اساس رویکرد کمی با راهبرد پیمایشی انجام گرفت. جامعه آماری شامل تمامی اعضای هیئت علمی دانشگاه کردستان بود که با استفاده از فرمول کوکران، 194 نفر بهصورت تصادفی طبقهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها، پرسشنامهای محققساخته بر پایه چارچوب هشتگانه ویگینز طراحی شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه با نظر متخصصان تأیید و پایایی آن با آلفای کرونباخ و تحلیل عاملی تأییدی ارزیابی گردید. یافتهها: نتایج مدل نشان داد که پرسشنامه سنجش اصیل با هشت عامل اصلی، از اعتبار بالایی برخوردار است. ارزیابی مدل اندازهگیری با استفاده از شاخصهای آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی، روایی همگرا و واگرا، حاکی از مطلوبیت و تناسب مناسب این چارچوب است. تحلیل مدل ساختاری بر اساس شاخصهای Z، نیز نشان داد که این چارچوب از ساختاری قوی و پایدار برخوردار است. افزون بر این، بین میزان بهرهگیری از سنجش اصیل و متغیرهایی چون دانشکده و مرتبه علمی تفاوت معناداری وجود داشت؛ بهگونهای که استادان باتجربه بر خودارزیابی و تکالیف فکورانه و استادیاران بر الگودهی تمرکز بیشتری داشتند. همچنین، اعضای هیئت علمی دانشکدههای مهندسی و علوم پایه بیشترین استفاده از سنجش اصیل و اعضای هیئت علمی دانشکده زبان و ادبیات کمترین میزان بهرهگیری را داشتند. نتیجهگیری: این پژوهش با اعتبارسنجی ابزار سنجش و شناسایی الگوهای ارزیابی، به غنای ادبیات علمی در حوزه ارزشیابی آموزشی کمک کرده و در بهبود برنامههای توانمندسازی و سیاستگذاریهای آموزشی قابل بهرهبرداری است.
