یکی از چالشهای مهم کشورهای درحال توسعه، تامین غذای سالم و پایدار برای جمعیت درحال رشد است. ساختار سنی جمعیت از عوامل کلیدی در تعیین الگوهای مصرف، تولید و سیاستگذاری غذایی به شمار میرود. پژوهش حاضر با استفاده از روش گشتاورهای تعمیمیافته (GMM) در بازه زمانی 1369 تا 1401، اثر ساختار سنی جمعیت بر امنیت غذایی در ایران را بررسی میکند. نتایج نشان میدهد که گروه سنی میانسال (15-64 ساله) اثر مثیت و معنادار، و گروههای سنی جوان (0-14ساله) و سالمند (65 ساله و بالاتر) اثر منفی بر امنیت غذایی دارند. همچنین شهرنشینی با اثر منفی و رشد اقتصادی با اثر مثبت بر امنیت غذایی همراه بودهاند. بر اساس یافتهها، پیشنهاد میشود سیاستهای توسعهای با تمرکز بر ارتقای مشارکت اقتصادی گروه میانسال و حمایت هدفمند از گروههای آسیبپذیر تدوین شود.
