کارآفرینی گردشگری به عنوان فعالیت های مرتبط با ایجاد و راه اندازی یک کسب و کار گردشگری تعریف می شود. به موازات توسعه صنعت گردشگری، فعالیتهای کارآفرینی گردشگری نیز به شکل قابل ملاحظهای افزایش یافته است. با این وجود در کشور افغانستان سرمایهگذاری کافی در این حوزه انجام نشده است؛ از این رو مطالعه حاضر با هدف بررسی عوامل بازدارنده توسعه کارآفرینی گردشگری در استان تخار افغانستان انجام شده است. این تحقیق از نظر هدف در زمرهی پژوهشهای کاربردی قرار میگیرد. همچنین با توجه به بهرهگیری از روش میدانی، میتوان ماهیت آن را توصیفی–تفسیری دانست که با رویکرد آمیخته (کیفی و کمی) اجرا شده است. از لحاظ رهیافت نیز این تحقیق ذیل مطالعات اکتشافی قرار میگیرد. فاز کیفی تحقیق شامل شناسایی موانع توسعه کارآفرینی گردشگری با روش تحلیل مضمون است؛ و فاز کمی شامل سطحبندی این موانع و ارائه الگو با روش مدلسازی ساختاری تفسیری میباشد. جهت گردآوری دادهها از مصاحبه نیمهساختار یافته و پرسشنامه خبره استفاده شده است. شرکت کنندگان در این پژوهش شامل 15 نفر از اساتید دانشگاهی و مدیران شرکتهای گردشگری آشنا با مفاهیم تحقیق (گردشگری و کارآفرینی) هستند که به صورت هدفمند غیرتصادفی انتخاب شدند. نتایج حاصل از تحلیل مضمون در فاز کیفی تحقیق نشان داد که عوامل بازدارنده توسعه کارآفرینی گردشگری در استان تخار افغانستان شامل هفت دسته اصلی شامل موانع سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، بازاریابی، قانونی، مدیریتی و زیرساختی میباشد. بر اساس نتایج بدست آمده از مدلسازی ساختاری تفسیری مشخص شد که موانع سیاسی عنصر زیربنایی الگو میباشد که بر موانع مدیریتی و موانع قانونی تاثیر میگذارد. این عوامل مانع از توسعه زیرساختهای لازم شده و به موانع اجتماعی و موانع اقتصادی منجر میشوند. در نهایت نیز به موانع بازاریابی منجر میشود.
