اصطلاح پیوند به دستهای از افعال که در بند اصلی جمله قرار داشته و امکان خروج یک سازه را از بند متمم خود فراهم میکنند، اطلاق میشود. به موجب پدیدۀ پیوند، پیامد گفتمانیِ ایجاز در کاربرد عناصر زبانی فراهم میشود. بدین ترتیب پدیدۀ پیوند که به کاهندگی قواعد و حذف برخی از سازهها بدون آسیب به جمله در ساختار بندهای نحوی می-انجامد، به رعایت کمینگی کمک میکند. هدف پژوهش حاضر بررسی پدیدۀ پیوند و پیامدهای ساختاری و معنایی آن در کردی اردلانی براساس رویکرد Erteschik-Shir (2017) میباشد. نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن است که پدیدۀ پیوند، در کردی اردلانی تنها به دستهای از افعال مجوز میدهد که از طریق خروج عنصر پرسشی در بند متممی خود اقدام به کانونی سازی آن عنصر نمایند. بیشتر افعال پیوندی در کردی اردلانی مربوط به افعال کلامی هستند. افعالی همانند (weten) به معنای گفتن امکان خروج عنصر پرسشی از بند متممی را برای کانونیسازی فراهم مینمایند. برخلاف بندهایِ کانونیِ حاویِ عنصر پرسشی، پدیدۀ پیوند در فرایند مبتداسازی وکانونیسازی و نیز خروج سازۀ فاعلی از بند متممی دخالتی ندارد. بنابراین آن دسته از افعالی که فرایند کانونیسازی عنصر پرسشی را با محدودیت مواجه میکنند، در این فرایند عملکردی خنثی دارند. به موجب این مسأله، پیوندی بودن افعال در فرایند کانونیسازی اثرگذار نخواهد بود. همچنین بررسیها در کردی اردلانی نشان میدهد که برخلاف دیدگاه Erteschik-Shir (2017))، در رابطه با ساخت-های مبتداسازی شده، که حاوی گروه اسمی نکره باشند؛ گروههای اسمی مبتداسازی شده در کردی اردلانی تماما معرفه هستند. و از این جهت فعل پیوندی در تعیین آنها اثری ندارد.
