رُمان، بهعنوان یکی از ژانرهای مطرح ادبی، در دهههای اخیر، ابزار سودمندی برای فراگیرکردن نگرش-های انتقادی بوده است. نظامیافتگی زبان در رمان «اهل غرق» توان بدستدادن تحلیل سه سطحی: توصیف، تفسیر و تبیین گفتمان انتقادی با رویکرد نورمن فرکلاف را مقدور کرده است که در این پژوهش، با روش توصیفی- تحلیلی، گفتمان انتقادی، موردمطالعه قرار گرفته است. بسامد بالای واژگان، دستهواژهها، پارهگفتارها، دشواژهها، رنگواژهها، ضمایر و مجهولسازی، تقابلهای دوگانه، وجههای جمله در سطح توصیف، حاکی از تهیشدن سنّتهای بومی از معنا و فروپاشی قردادهای اجتماعی مبتنی بر آداب و رسوم بومی است، که با استفاده از ارتباطی که از نظر بینامتنی و بافت تاریخی با گفتمان «بازگشت به خویشتن» دارای بیشترین نسبت مفهومی و مصداقی میباشد، تفسیر شده است. در سطح تبیین نیز میتوان هژمونیکشدن مدرنیته، بهمثابه از بینرفتن سنّتها را شاهد بود.
