ساناز عینی

اهداف: دانش‌آموزان دارای اختلال یادگیری خاص سطوح بالایی از اضطراب تحصیلی را تجربه می‌کنند که به کاهش درگیری تحصیلی آن‌ها منجر می‌شود. پژوهش حاضر با هدف آزمون یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با خودکارآمدی تحصیلی و حمایت والدین در رابطه بین اضطراب و درگیری تحصیلی پرداخت. مواد و روش‌ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی-همبستگی با طرح مقطعی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان مقطع ابتدایی شهر اردبیل با تشخیص SLD در نیمه دوم سال تحصیلی 1404 بود. با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس هدفمند، 150 دانش‌آموز (پایه‌های چهارم تا ششم) انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس درگیری تحصیلی (AES)، پرسشنامه اضطراب تحصیلی (AAS)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی (ASES) و مقیاس حمایت اجتماعی ادراک‌شده خانواده (PSS-Fa) جمع‌آوری گردید. یافته‌ها: نتایج نشان داد که اضطراب تحصیلی به طور مستقیم و معنادار با درگیری تحصیلی رابطه منفی دارد (01/0>p). همچنین، مسیر غیرمستقیم از طریق خودکارآمدی تحصیلی معنادار بود (05/0>p). مهم‌تر از آن، شاخص تعدیل‌گری میانجی‌گرانه معنادار بود و نشان داد که این مسیر غیرمستقیم توسط حمایت والدین تعدیل می‌شود. به طور مشخص، اثر منفی و غیرمستقیم اضطراب تحصیلی بر درگیری تحصیلی (از طریق خودکارآمدی) در سطح حمایت والدین پایین، قوی و معنادار بود، اما در سطح حمایت والدین بالا، این اثر تضعیف شده و غیرمعنادار گردید. نتیجه‌گیری: حمایت والدین به عنوان یک عامل محافظتی قدرتمند عمل می‌کند که می‌تواند با ایجاد یک سپر حمایتی، اثرات مخرب اضطراب بر خودباوری و در نتیجه، بر مشارکت تحصیلی دانش‌آموز را خنثی سازد.