آدابنامه های کلاسیک فارسی بنا به کارکرد هدایتی-بازدارنده ای که برای آنها مفروض است، مشحون از ردّپاهای آشکار و ضمنی مولف-راویان رخداد/خبرها به قصد جهت دهی به فهم/تفسیرِ شنونده/خواننده هاست. گلستان سعدی در مقام متنی آدابنامه ای دربردارندۀ وجوهی از مداخله های مذکور در برساخت حکایت/واقعیتهاست. یکی از اشکال مداخله در گلستان، به کارگیری انواع گفتمان وجهی به قصدِ موثق نمایی رخداد/خبرهای موضوع بازنمایی است. در این نوشتار انواع موثقنمایی مولف-راوی گلستان در قالب تجربۀ زیسته وی با رویکردی پدیدار-روایتشناختی دلالت یابی و تفسیر شده است. نتیجه نشان می دهد که مولف-راوی گلستان سعی کرده است بسیاری از رخداد/خبرهای مندرج در حکایتها را با تکیۀ بر ضمیر اول شخص در قالب تجربۀ زیستۀ خود بازنمایی کند. بدین صورت که در آغاز حکایتهای مذکور، گاهی هم در میانۀ حکایت، با اشاره به برخی از کنشهای ادراکی حسّی یا سایر نشانگان نزدیکی؛ حضور باواسطه یا بی واسطۀ خود با زمان/مکان وقوع رخداد یا منبع تولید آن را در قالب سه منِ بلاغی، ناظر و فردی اعلان کرده است. این نزدیک نمایی ضمنِ موثق نماییِ رخداد/خبرها درصدد است تا دانایی/باور بازنمایی شده در آنها را نیز در نظر شنونده/خواننده، قطعی/درست بنمایاند.
