متون ادبی کلاسیک حاوی دانش ها و اگاهی های انتظامی دربارۀ انواع معرفت شناسی روابط اجتماعی رایج میان مردمان است.از این منظر متون تاریخی کلاسیک همچون «تاریخ بیهقی» منبعی معتبر برای تبیین تعامل بینافردی و فاصله گزینی اجتماعی میان مردمان است. در این نوشتار آداب معاشرت در تاریخ بیهقی به قصد نشانه گشایی از فاصله گزینی اجتماعی رایج در آن زمان با تکیه بر پنج عنصر «سخن گفتن و شنیدن»، « تغذیه و خوراک»، «پوشش و خلعت»«نشست و برخاست و آمد و شد»و «دوستی و دشمنی» دلالت یابی و تفسیر شد.نتیجه نشان می دهد که در حوزۀ«سخن گفتن و شنیدن » اصول فاصله گزینی با توجه به جایگاه افراد رعایت می شود و با اجازه طبقۀ بالا دست تغییر می کند.درآداب«تغذیه و خوراک» خوان پر تکلف نشانۀ بزرگی است و در باده نوشی اصول فاصله گزینی دچار تغییر و تعدیل می شود. در آداب «پوشش و خلعت» پوشش طبقات بالا دست جامعه پر تکلف تر است و خلعت ها نیز با اغراض بخشش یا ماموریت داده می شود. درآداب « نشست و برخاست وآمد و شد» جایگاه فرد نسبت به طبقات بالا تنظیم کنندۀ اصول فاصله گزینی است. و در آداب« دوستی و دشمنی » اغراض و اهداف با توجه به خیرخوانه یا مصلحتی بودن آن ها،اصول فاصله گزینی را مشخص می کند.با این توصیف مبنای فاصله گزینی در تاریخ بیهقی مبتنی بر نظام طبقاتی و اشرافی کلاسیک است که گاه گاه مبتنی بر مناسبات عاطفی تاویل شده؛ اما از اصول اصلی خود عدول نمی کند.
