یکی از مبانی و ادله احکام در شریعت اسلام مصالح مرسله است. مجتهد برای جوابگویی به نیازهای فقهی مکلفان باید بر اساس مستندی شرعی حکم را استنباط کند. گاه این حکم نصی است از قزآن یا حدیث صحیح و گاه به آن قیاس می شود و گاه نتیجه اجتهاد جمعی یا اجماع است. یکی از روشهای استنباط حکم به این شکل است که مجتهد نه بر اساس یک دلیل خاص بلکه بر اساس فهمی که از مجموعه نصوص و کلی شریعت برای او حاصل می شود؛ اجتهاد می کند. از آنجا که یکی از اهداف اصلی شریعت حفظ مصلحت بندگان است؛ برخی از مذاهب اربعه به خصوص مالکی معتقد به حجیت مصالح مرسله شده اند اما شافعیان و حنفیان به حجیت آن اعتقاد نداشته اند. این کتاب در صدد بررسی این موضوع از دیدگاه مذاهب مختلف و پس از آن بیان ادله حجیت مصالح مرسله و نیاز علمای عصر ما به آن و توانایی این دلیل در جوابگویی به نیازهای عصر است.
