ممند سالاری

این پژوهش با هدف شناسایی مناطق مستعد توسعه فیزیکی شهر دیواندره بر پایه تدوین سند ژئومورفولوژیکی و تحلیل مخاطرات طبیعی انجامشده است. تنوع فرمها و فرایندهای ژئومورفیک و شرایط توپوگرافیک منطقه، در کنار ایجاد ظرفیتهای توسعه، محدودیتها و تنگناهایی را نیز برای گسترش کالبدی شهر به همراه دارد. ازاینرو، در گام نخست سند ژئومورفولوژیکی پهنه شهری با تمرکز بر فرمها، فرایندها و مخاطرات غالب تهیه شد و سپس با رویکردی تلفیقی، مناطق مناسب توسعه در مقیاس شهری و پیراشهری شناسایی گردید. داده های مورداستفاده شامل تصاویر ماهواره ای، مدل رقومی ارتفاعی 12/5 متری PALSAR ALOS و نقشه زمینشناسی 1:100000 بود و تحلیلها با بهره گیری از نرمافزارهای TerrSet ,ArcGIS و Super Decisions و مدلهای گامای فازی و WLC انجام شد. نتایج سند ژئومورفولوژیکی نشان داد فرم تپه ماهوری با شیب کم که حدود 47/2 درصد )معادل 39/2 کیلومترمربع( از محدوده مطالعاتی را دربر میگیرد، به دلیل کمترین میزان فرایندهای فعال و مخاطرات، مناسبترین بستر توسعه شهری است و عمدتاً در بخشهای شمالی و شمال شرقی قرار دارد. همچنین بر اساس مدلهای گامای فازی و WLC به ترتیب حدود 25/2 و 28/7 درصد )به معادل 9/1 و 10/2 کیلومترمربع( از این فرم دارای پتانسیل باالی توسعه است که از نظر مکانی با نتایج سند ژئومورفولوژیکی همخوانی دارد. در مجموع، یافته ها بیانگر کارآمدی اسناد ژئومورفولوژیکی و مخاطراتی در برنامه ریزی و ارتقای تابآوری شهری و قابلیت استفاده از نتایج به عنوان پایگاه داده مدیریتی برای توسعه آتی شهر است