پیوستن به هر نهاد بینالمللی، مستلزم ایجاد بسترها و زمینههای لازم برای الحاق به آن می باشد. پیوستن کشور ایران نیز به دیوان کیفری بینالمللی به عنوان یک مسئله مهم در حمایت از حقوق بشر و اجرای عدالت، نیازمند ایجاد و شناسایی بسترهای لازم در داخل کشور می باشد. به نظر می رسد که علت عدم عضویت ایران در دیوان، وجود موانعی می باشد که فرآیند عضویت این کشور را در دیوان با اشکالاتی مواجه کرده است. بنابراین لازم است نسبت به مانع بودن یا نبودن هر کدام از این موارد و در صورت مانع بودن نسبت به میزان تأثیرگذاری آن ها در عضویت ایران در دیوان تعیین تکلیف گردد. علاوه بر موانع موجود، ظرفیتهایی نیز در داخل کشور وجود دارد که لازم است میزان تأثیرگذاری این ظرفیتها نیز در عضویت دیوان مشخص گردد. به همین دلیل در این پژوهش سعی شده است موانع موجود و همچنین ظرفیتهای موجود در ایران جهت عضویت در دیوان کیفری بینالمللی شناسایی شود و به میزان تأثیرگذاری هر کدام از آن ها در عضویت یا عدم عضویت ایران در دیوان کیفری بینالمللی پرداخته شود و در آخر با بهرهگیری از ظرفیتسازی و برنامههای آن به ارائه راه کارهایی جهت عضویت ایران در دیوان کیفری بینالمللی بپردازد.
