این پژوهش با هدف بررسی عوامل مؤثر بر بهبود تحرک اجتماعی زنان ورزشکار، با تأکید بر ظرفیتهای ورزش انجام شد. تحقیق حاضر از نظر هدف، کاربردی و از لحاظ روش جمعآوری اطلاعات، توصیفی از نوع پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل همه زنان ورزشکار بود. با توجه به حجم نمونه کوکران در شرایط نامشخص، 384 نفر بهعنوان نمونه آماری در نظر گرفته شدند. در این تحقیق، از پرسشنامه محققساخته استفاده شد. بخش اول پرسشنامه شامل مشخصات فردی مانند سن، جنسیت، وضعیت تأهل، تحصیلات و... بود. بخش دوم حاوی پرسشنامهای درباره عوامل مؤثر بر بهبود تحرک اجتماعی زنان ورزشکار، با تأکید بر ظرفیتهای ورزش بود. این پرسشنامه در چهار خردهمقیاس دستهبندی شد و براساس مقیاس لیکرت هفتارزشی تنظیم شد. برای اطمینان از روایی صوری و محتوایی پرسشها، از نظرات چندین نفر از اساتید مدیریت ورزشی دارای تخصص در این زمینه استفاده شد. اعتبار سازه پرسشنامه با استفاده از تحلیل عامل اکتشافی تأیید شد. پایایی پرسشنامه نیز با ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و تأیید شد. برای تجزیه و تحلیل آماری استنباطی، از تحلیل عامل اکتشافی و تحلیل مسیر استفاده شد. نرمافزارهای بهکاررفته در این پژوهش، SPSS و AMOS نسخه 23 بودند. نتایج نشان داد که عامل عدالت جنسیتی با اثر کلی 59/0 بیشترین تأثیر را بر عوامل مؤثر بر بهبود تحرک اجتماعی زنان ورزشکار، با تأکید بر ظرفیتهای ورزش داشت. همچنین عوامل رفتاری با 55/0، عوامل گروهی با 52/0 و عوامل ساختاری با 56/0 تأثیر درخورتوجهی بر شاخصهای مرتبط داشتند. میانگین رتبهای مؤلفههای درونی عوامل مؤثر بر بهبود تحرک اجتماعی زنان ورزشکار، نشان داد که عامل عدالت جنسیتی با میانگین 12/7 مهمترین عامل بود.
