یکی از مباحث چالشبرانگیز و حلنشده در حوزۀ پژوهشهای شاهنامهشناختی مسألۀ منبع یا منابع فردوسی است. امروزه گرچه همداستانیِ همگانیِ پژوهشگران شکی در مکتوب بودنِ منبع / منابع فردوسی باقی نگذاشته، امّا همچنان بحث بر سر این است که آیا فردوسی در سرودنِ شاهنامه فقط از یک منبع نوشتاری، یعنی شاهنامۀ ابومنصوری، استفاده کرده یا از منابع دیگری نیز بهره برده است؟ گرچه نظریۀ تکمنبعی بودنِ شاهنامه تا حدودی پذیرفتنیتر است، امّا جای پرسش و بحث در این باره همچنان باقی است.
