رشته مهندسی طبیعت، که معادل مهندسی منابع طبیعی با تمرکز بر حفاظت، احیا و مدیریت پایدار اکوسیستمها (مانند مراتع، جنگلها، آبخیزها و بیابانزدایی) است، در آینده نقش کلیدی در مقابله با چالشهای جهانی مانند تغییرات اقلیمی، کمبود آب و از دست رفتن تنوع زیستی ایفا خواهد کرد. با رشد آگاهی جهانی از اهمیت راهحلهای مبتنی بر طبیعت (Nature-based Solutions) و مهندسی اکولوژیکی، این رشته به سمت رویکردهای یکپارچه مانند اکوهیدرولوژی (تنظیم فرآیندهای هیدرولوژیکی با کمک اکوسیستمها) و فیتوتکنولوژی (استفاده از گیاهان برای پالایش آب و خاک) حرکت میکند. این روشها هزینه کمتری دارند، پایدارتر هستند و مزایای چندگانه اقتصادی، زیستمحیطی و اجتماعی ارائه میدهند. در ایران، با توجه به اقلیم خشک و بحران آب، فارغالتحصیلان این رشته میتوانند در مدیریت پایدار منابع آب، احیای مراتع و کنترل فرسایش خاک پیشرو باشند. روندهای جهانی مانند biomimicry (تقلید از طبیعت) و مهندسی طبیعتمثبت (Nature-positive Engineering) فرصتهای شغلی جدیدی در سازمانهای دولتی، شرکتهای مشاوره محیطی و پروژههای بینالمللی ایجاد خواهند کرد. آینده این رشته روشن است و مهندسان طبیعت به عنوان معماران تعادل انسان و محیط زیست، در ساختن جهانی پایدارتر سهیم خواهند بود.
