با رشد اقتصادی، تقاضای سریع غذا و انرژی به سرعت افزایش مییابد و به طور مداوم فشار بر منابع آب رو به گسترش است. همین امر باعث میشود مسائل مربوط به مدیریت آب در سطح بینالمللی افزایش یابد. جهان با یک چالش جهانی آب روبرو نیست، اما بسیاری از این مشکلات دارای پیامدهای گستردهای هستند. اهمیت حیاتی آب در حفظ انسان و سلامت محیطی توسط انجمنهای مختلف ملی و بینالمللی به طور گستردهای شناخته شده است، اما برنامه برای حل مسائل مربوط به مدیریت کل منابع آب در این زمینه و ادغام آنها با سیاست و مدیریت هنوز وجود ندارد. به منظور مدیریت پایدار منابع آب لازم است چندین روش مختلف به کار گرفته شود. به این دلیل که، در جهت حل این مشکلات چند وجهی پیرامون آب، راه حل این مشکلات را نمیتوان به یک روش علمی محدود کرد. پژوهشگران، امروزه یکی از راهکارهای برنامهریزی و مدیریت منابع آب بخصوص در اکوسیستمهای جنگلی را استفاده و کاربرد دانش اکوهیدرولوژی در بحث مدیریت منابع آب میدانند. اکوهیدرولوژی به عنوان دانش بینرشتهای شناخته میشود که به دنبال تشریح و کمیسازی روابط هیدرولوژی و اکولوژی، ارزیابی همه جانبه منابع آبی، چرخه آبی، تأثیرپذیری و تأثیرگذاری اجزا زنده و غیرزنده روی چرخه آبی مورد استفاده دانشمندان قرار میگیرد. استفاده از دانش اکوهیدرولوژی در ایران، امری ضروری به شمار میآید، زیرا که نزدیک به دو سوم سطح کشور را اقلیم خشک و نیمهخشک با میانگین بارش سالانه زیر 300 میلیمتر تشکیل میدهد. این مقاله به بررسی رویکرد علم اکوهیدرولوژی در مدیریت منابع آب میپردازد و همچنین نگاهی به مشکلات منابع آب در ایران و راهکارهای اکولوژیکی در مدیریت منابع آبی میاندازد.
