ورود هوش مصنوعی به حوزه آموزش و برنامه درسی، پرسشهای بنیادینی را درباره آینده خلاقیت انسانی برانگیخته است. این کارگاه با هدف بررسی دوگانه «تهدید یا فرصت» شکل گرفت. از یک سو، نگرانی مشروع از وابستگی بیش ازحد یادگیرندگان به ابزارهای هوشمند وجود دارد. تولید خودکار متن، راه حل مسائل، و حتی خلق آثار هنری توسط ماشینها، میتواند فرآیندهای تفکر واگرا، حل مسئله خلاقانه و مهارتهای شناختی سطح بالا را تضعیف کند. در چنین فضایی، برنامه درسی سنتی که بر حافظه و تولید تکراری تکیه دارد، با خطر حذف نقش معلم و تبدیل دانشآموز به مصرف کننده منفعل روبه روست. اما از سوی دیگر، هوش مصنوعی ظرفیت بی نظیری برای دگرگونی مثبت دارد. به شرط بازطراحی آگاهانه برنامه درسی، این فناوری می تواند از خلاقیت محافظت و حتی آن را شکوفا کند. با سپردن وظایف تکراری و سطح پایین به ماشین، زمان ارزشمندی برای فعالیتهای خلاقانه، تفکر انتقادی، کار گروهی و حل مسائل باز آزاد می شود. هوش مصنوعی به عنوان دستیار شخصی سازی شده عمل می کند و به هر یادگیرنده امکان می دهد متناسب با سبک و سرعت خود، مرزهای خلاقیت را تجربه کند. همچنین ابزارهای مولد می توانند ایده پردازی را تسریع کنند، بازخورد فوری ارائه دهند و به معلمان در طراحی تکالیف اصیل و مبتنی بر پروژه کمک کنند. نتیجه نهایی کارگاه این بود که خود فناوری نه تهدید است و نه فرصت، بلکه نحوه بازتعریف اهداف برنامه درسی و نقش معلم تعیین کننده است. تحول واقعی زمانی رخ میدهد که هوش مصنوعی را نه برای پاسخگویی به سوالات، بلکه برای پرسشگری بهتر و خلق مسیرهای نو به کار بگیریم. بنابراین، برنامه درسی آینده باید بر پرورش مهارتهایی متمرکز شود که هوش مصنوعی فاقد آن است: تخیل اخلاقی، همدلی، قضاوت زیبایی شناختی و توانایی معنا بخشیدن به ایده ها. تنها در این صورت است که هوش مصنوعی از یک تهدید بالقوه به فرصتی برای تحول خلاقیت در آموزش تبدیل می شود
