با گسترش استفاده از وسایل نقلیه الکتریکی بهعنوان راهکاری پایدار برای کاهش آلایندههای زیستمحیطی، چالشهایی نظیر محدودیت ظرفیت باتری، نیاز به زیرساختهای شارژ و رعایت پنجرههای زمانی مشتریان در سیستمهای حملونقل شهری، برجسته شدهاند. این پژوهش با ارائه یک مدل ریاضی نوآورانه، مسأله مسیریابی چند انباری وسایل نقلیه الکتریکی را با درنظرگرفتن پنجرههای زمانی و استفاده از شارژر سیار بررسی کرده است. در این مدل، شارژر سیار بهعنوان راهکاری منعطف برای جایگزینی ایستگاههای ثابت شارژ معرفی شدهاست که نهتنها وابستگی به زیرساختهای پرهزینه را کاهش میدهند، بلکه امکان برنامهریزی بهتر مسیرها را فراهم میکنند. مدل پیشنهادی با استفاده از نرمافزار GAMS حل شده و نتایج آن از طریق تحلیل حساسیت به بررسی اثرات پارامترهای کلیدی همچون تعداد مشتریان، ظرفیت باتری، و میزان تقاضا پرداخته است. یافتهها نشان داد که استفاده از شارژر سیار میتواند به طور چشمگیری هزینههای عملیاتی را کاهش داده و انعطافپذیری سیستم را افزایش دهد. تحلیلها نشان داد که افزایش ظرفیت باتری تا حدی مشخص، باعث کاهش هزینهها و افزایش بهرهوری میشود، اما پس از این نقطه، اثر اقتصادی آن کمرنگ میگردد. همچنین، مدیریت بهینه تعداد خودروها و برنامهریزی دقیق مسیرها تأثیر بسزایی در کاهش هزینههای لجستیکی و زمانبندی تحویل سفارشها داشته است. این پژوهش با ارائه راهکاری عملی برای مدیریت چالشهای حملونقل الکتریکی، علاوه بر بهبود کارایی سیستمهای لجستیکی، میتواند بهعنوان مبنایی برای توسعه سیستمهای پایدار در صنایع مختلف مورد استفاده قرار گیرد. تأکید بر استفاده از فناوریهای نوین همچون شارژر سیار، راه را برای تحقیقات آتی در زمینه ترکیب تکنولوژیهای پیشرفته و بهینهسازی سیستمهای حملونقل باز میکند.
