حسن غریبی

پرخاشگری مسأله مهم و در حال افزایش در میان دانش آموزان است که اگر مدیریت نشود می تواند عواقب زیان آوری داشته باشد. این پژوهش با هدف بررسی مدل یابی پرخاشگری و سازگاری بر اساس سبک فرزندپروری ادراک شده با میانجیگری توانایی ذهنی سازی در دانش آموزان انجام شد. تحقیق حاضر از نظر دسته‌بندی تحقیقات بر اساس هدف از نوع پژوهش‌های کاربردی می باشد و از نظر ماهیت روش، یک تحقیق توصیفی از نوع پیمایشی است. جامعه آماری این مطالعه شامل کلیه دانش آموزان دوره اول دبیرستان شهر مریوان به تعداد 2500 نفر بود که در سال 1402 مشغول به تحصیل بودند. روش نمونه گیری خوشه ای و تعداد 331 نفر از دانش آموزان شهر مریوان انتخاب شدند. جهت جمع آوری داده‌ها از پرسشنامه‌های خشم و پرخاشگری کودکان و نوجوانان (نیسلون، 2000)، سازگاری دانش آموزان (سینها و سینگ، 1993)، شیوه‌های فرزندپروری (بامریند، 1973) و ذهنی‌سازی (فوناگی، 2016) استفاده شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از روش‌های آماری توصیفی و استنباطی (معادلات ساختاری) از نرم‌افزار، SMART PLS3 استفاده گردید. نتایج نشان داد که توانایی ذهنی سازی می‌تواند نقش میانجی در رابطه با پرخاشگری بر اساس سبک فرزندپروری ادراک شده، داشته باشد. اما توانایی ذهنی سازی نمی‌تواند نقش میانجی در رابطه با سازگاری بر اساس سبک فرزندپروری ادراک شده داشته باشد. همچنین نتایج بیانگر این بود که بین سبک فرزندپروری ادراک شده با سازگاری، پرخاشگری و توانایی ذهنی سازی و توانایی ذهنی سازی با پرخاشگری در دانش آموزان رابطه وجود دارد. بر اساس نتایج پژوهش روانشناسان و مشاوران می‌توانند با برگزاری کلاس‌های آموزشی، والدین را از سبک‌های فرزندپروری ادراک شده و پیامدهای آن‌ها آگاه کنند.