روانشناسی انتقادی به عنوان جریانی جدید از دل جریان غالب روانشناسی غالب بیرون آمده است. این جریان در اساس به عنوان روانشناسی انتقادی-رهایی بخشی شناخته می شد که به مرور مفهوم رهایی بخشی را از دست داد اما به عنوان آرمان رهایی بخشی همواره آنرا دنبال می کند. این رویکرد تحت تأثیر اندیشه انتقادی به بررسی نواقص و نارسائیهای جریان غالب می پردازد. انتقادات زیادی از طرف این جریان نسبت به جریان غالب روانشناسی مطرح شده است که برای محققان و صاحب نظران جلب توجه نموده است. از جمله اینکه رویکرد غالب به گروههای اقلیت توجه نمی کند. رویکرد غالب تحت تأثیر ساختار قدرت قرار دارد و عمدتاً منافع قدرت را دنبال می کند.
