توسعه مالی میتواند از طریق تخصیص بهینه منابع به کاهش فقر کمک کند. این پژوهش به بررسی تأثیر توسعه مالی بر شکاف فقر در ایران طی دوره 1403-1369 میپردازد. بدین منظور، با استفاده از روش خودرگرسیونی با وقفههای توزیعی (ARDL)، سه معادله مجزا شامل ترکیبهای مختلفی از متغیرهای نابرابری درآمدی، تورم، تولید ناخالص داخلی سرانه و سلامت بانکی برآورد شده است. یافتهها نشان میدهد که نابرابری درآمدی و تورم، مهمترین عوامل تشدیدکننده فقر در ایران هستند. رشد اقتصادی سرانه تنها در بلندمدت و با تأخیر زمانی، اثر کاهنده بر شکاف فقر دارد. در مقابل، توسعه مالی بهتنهایی و بدون همراهی با سیاستهای توزیعی و فراگیر، تأثیر معناداری بر کاهش فقر نداشته است. همچنین، سلامت بانکی (مطالبات معوق) رابطه معناداری با شکاف فقر نشان نمیدهد. این نتایج بر ضرورت بازنگری در سیاستهای پولی و بانکی و اجرای برنامههای توسعه مالی هدفمند برای حمایت از اقشار آسیبپذیر در ایران تأکید میکند.
