شرف الدین پانی پتی مشهور به بوعلی قلندر، از عارفان و شاعران بزرگ پارسیگوی قرن هفتم و هشتم هجری در شبه قاره هند است. زندگی و آموزههای وی (که به قطب ابدال معروف بوده) تأثیر عمیقی بر جریانهای تصوف آن خطه داشته است. با توجه به اهمیت شناخت سبک ادبی این شاعر و تأثیر او بر جریانهای شعری و عرفانی زمان خود، بررسی و تحلیل سبکشناختی اشعار وی امری ضروری است، چنانکه بتوان شاخصهای سبکیِ شاعر را بهصورت نظاممند تحلیل کرد. سبکشناسی لایهای با بررسی متن ادبی به مثابه یک «کلان لایه»، سعی میکند بر اساس مقولههایی مشخص، متن را به لایههای متشکل در سطوح آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و فکری تجزیه کند تا بتواند دادههای سبکی متن را استخراج کند. برای این منظور، در این پایان نامه با تکیه بر سبکشناسی لایهای، مؤلفههای سبکی در اشعار بوعلی قلندر در سطوح آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و فکری بررسی و تحلیل میشوند. یافتههای پژوهش نشان میدهد که بوعلی قلندر با وجود زندگی در شبه قاره هند، تسلط قابل توجهی بر موازین ادبی شعر کلاسیک فارسی داشته است. استفاده گسترده از ابزارهای متنوعِ موسیقایی بیرونی، درونی و کناری در شعر، آشنایی با تناسب اوزان رایج با محتوای عرفانی شعر، بسامد قابل توجه نمادپردازیهای عرفانی در شعر او و بهرهگیری از ساختارهای نحوی پیچیده، از جمله شاخصههای سبکیِ شعر بوعلی قلندر است.
