انور دست باز

هدف از پژوهش حاضر بررسی مدل ساختاری بهزیستی تحصیلی بر اساس خودپنداره تحصیلی، جو مدرسه و خودتنظیمی تحصیلی با نقش میانجی سرزندگی تحصیلی در دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهرستان بیجار بود. این پژوهش، توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش‌آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهرستان بیجار در سال تحصیلی 1404-1403 بود که بر اساس قاعده Klein (2015)، 336 نفر به روش خوشه‌ای تصادفی انتخاب شدند و پس از حذف پرسشنامه‌های ناقص، داده‌های 323 نفر تحلیل شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه‌های بهزیستی تحصیلی Tuominen-Soini et al.,(2012)، خودپنداره تحصیلی YenChen (2004)، خودتنظیمی تحصیلی Bouffard et al (1995)، جو مدرسه Lee et al (2017) و سرزندگی تحصیلی حسین‌چاری و دهقانی‌زاده (1391) بود که پایایی آن‌ها با آلفای کرونباخ تأیید شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و AMOS و از طریق آمار توصیفی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. نتایج نشان داد مدل ساختاری بهزیستی تحصیلی بر اساس خودپنداره تحصیلی، جو مدرسه و خودتنظیمی تحصیلی با نقش میانجی سرزندگی تحصیلی دارای برازش مطلوب بود. بررسی اثرات مستقیم نشان داد که خودپنداره تحصیلی و خودتنظیمی تحصیلی و همچنین جو مدرسه به طور مستقیم بر بهزیستی تحصیلی تأثیر مثبت دارند. علاوه بر این، تحلیل مسیرهای غیرمستقیم بیانگر این بود که تمامی این متغیرها از طریق سرزندگی تحصیلی به عنوان میانجی، بر بهزیستی تحصیلی اثر غیرمستقیم و مثبت دارند. در مجموع، مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود و یافته‌ها بر اهمیت عوامل فردی و محیطی در تبیین بهزیستی تحصیلی تأکید دارد.