توسعه روزافزون نانوفن آوری منجر به افزایش احتمال حضور نانومواد در زیست بوم های آبی و ایجاد سمیت در آبزیان گردیده است. هدف از این پژوهش امکان سنجی زدایش نانوذرات نقره (به عنوان یک نانوماده پرمصرف) از آب با استفاده از گیاه سرخس آبی (آزولا)، و همچنین بررسی اثرات سمی نانوذرات نقره بر این گیاه بود. بدین منظور گیاه آزولا در معرض غلظت های 10، 1، 1/0 و 0 میلیگرم در لیتر نانوذرات نقره قرار گرفت و پس از 7 روز مقدار نقره حذف شده از آب، نقره تجمع یافته در گیاه و میزان رنگدانه های فتوسنتزی گیاه مورد سنجش قرار گرفت. نتایج نشان داد که سرخس آبی قادر به کاهش محسوس نقره از آب می باشد، از طرفی با افزایش غلظت نانوذرات در آب قدرت جذب آن توسط گیاه کاهش می یابد. همچنین نانوذرات نقره باعث کاهش معنی دار میزان کلروفیل ها و کاروتنوئید های آزولا می شوند.
