پژوهش حاضر با هدف تعیین اثر بخشی درمان پویشی کوتاهمدت مبتنی بر ذهنسازی بر ارتقاء ظرفیت تاملی مادر، کاهش مشکلات رفتاری و ترس از مدرسه در دانشآموزان سنین دبستان انجام شد. این مطالعه از نوع نیمهتجربی و طرح تکآزمودنی ABA با سه خط پایه، چهار دوره درمان و سه دوره پیگیری بود. جامعه آماری شامل تمامی مادران دارای فرزند 12-6 سال با مشکلات رفتاری رایج و هراس از مدرسه ارجاع شده به مراکز مشاوره سنندج در سال 1403 بود. نمونهگیری به صورت هدفمند از بین مادران مراجعهکننده به یکی از مراکز مشاوره سنندج صورت گرفت و 5 نفر از این مادران انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه تواناییها و مشکلات Goodman (2001) نسخه والدین، مقیاس ظرفیت تأملی والدینی (PRFQ) و پرسشنامه هراس از مدرسه بیرماهر فرم چهار سوالی ویژه والدین بود. نتایج پژوهش نشان داد که درمان پویشی کوتاه مدت مبتنی بر ذهنسازی موجب بهبود ظرفیت تاملی مادران (کاهش مولفههای حالت پیشذهنسازی و حالت اطمینان از وضعیت روانی و افزایش مولفه علاقهمندی و کنجکاوی نسبت به وضعیت روانی کودک)، کاهش مشکلات رفتاری (کاهش نمره کل و مولفههای نشانههای عاطفی، نافرمانی مقابلهای، بیشفعالی، مشکلات با همسالان و رفتارهای جامعهناپسند) و کاهش ترس از مدرسه در دانشآموزان مقطع دبستان شد. این یافتهها حاکی از اثربخشی درمان پویشی مبتنی بر ذهنسازی در بهبود سلامت روان مادران و کاهش مشکلات رفتاری و ترس از مدرسه در کودکان است. نتایج این پژوهش میتواند بهعنوان یک راهبرد مؤثر در ارتقای سلامت روان خانوادهها و دانشآموزان مورد استفاده روانشناسان، مشاوران و متخصصان تعلیم و تربیت قرار گیرد.
