احمد امانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی جو خانواده و خودپنداره تحصیلی بر دلزدگی تحصیلی و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر سنندج انجام شده است. روش پژوهش توصیفی همبستگی کاربردی از نوع معادلات ساختاری می باشد. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه اول شهر سنندج در سال تحصیلی 1402-1401 تشکیل می دهند. تعداد کل دانش آموزان دوره اول متوسطه براساس آمار رسمی از کارشناس مربوطه 84000 نفر اعلام شد. حجم نمونه بر اساس جدول مورگان 400 نفر تعیین شد. روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله ای استفاده شده است. ابزار پژوهش پرسشنامه های انگیزه تحصیلی Wang and Hamkaran (2011)، خودپنداره ‌تحصیلی یس یسن چین ‌(2014)، دلزدگی تحصیلی Pekran (2019)و جو خانواده Yaswir Singh (1974). روش تجزیه و تحلیل داده ها نیز معادلات ساختاری با نرم افزار PLS نسخه 4 می باشد. یافته های پژوهش حاضر نشان داد که خودپنداره تحصیلی و جو خانواده نقش واسطه ای بر دلزدگی تحصیلی و اشتیاق تحصیلی دانش آموزان متوسطه اول شهر سنندج دارد(01/0p<). همچنین جو خانواده بر اشتیاق تحصیلی تاثیر دارد(01/0p<) و خودپنداره و دلزدگی تحصیلی بر اشتیاق تحصیلی تاثیر دارد(01/0p<) و در نهایت دلزدگی تحصیلی بر جوخانواده و خودپنداره تاثیر دارد (01/0p<). این پژوهش می تواند برای معلمان، آموزش و پرورش و جامعه روانشناسان و مشاوران کاربرد داشته باشد.