آموزش مجازی بهعنوان یکی از کاربردهای مهم فناوریهای اطلاعات و ارتباطات در جهان مطرح و فعالیتهای گستردهای در این راستا آغاز گردیده است. لذا با توجه به شرایط حساس فعلی و قرار گرفتن در شرایط غیرقابلپیشبینی بیماری، بهرهگیری از آموزش مجازی امری مهم و ضروری به نظر میرسد. عمدهترین مسائل در برخورد با این بیماری، ناشناخته بودن و گستردگی آن است که همه نهاد آموزش از پیشدبستانی تا دانشگاه را درگیر کرده است. بر این اساس هدف پژوهش حاضر رهیافتی پدیدارشناسانه بر تجارب زیسته معلمان ابتدایی از آموزش مجازی دانشآموزان در شرایط کرونا بود. روش پژوهش حاضر کیفی بوده و بر اساس رویکرد پدیدارشناسانه انجامگرفته است. میدان تحقیق و جامعه موردمطالعه معلمان ابتدایی مدارس شهر سنندج بودند؛ که 20 نفر بهصورت هدفمند برای شرکت در مصاحبه نیمه ساختاریافته مشارکت داشتند. دادهها با استفاده از نرمافزار MAXQDA 12 سه مرحله کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی موردبررسی و تجزیهوتحلیل قرارگرفتهاند. اعتبار دادهها با استفاده از روش تأیید پذیری توسط مشارکتکنندگان صورت پذیرفت. تجارب مشارکتکنندگان در چهار الگو ترسیم گردید. 1- کاستیها و ضعف ساختاری آموزش مجازی،. 2- پیامدهای کاربردی در فرایند یاددهی- یادگیری، 3- آسیبهای فرهنگی- اجتماعی آموزش مجازی 4- ایدههای کیفیتبخشی به آموزش مجازی.
