در ایران، نظام آموزشی به طور سنتی بسیار متمرکز بوده (کتاب درسی واحد، بودجه و محتوای یکسان). در سالهای اخیر تلاشهایی برای واگذاری اختیارات به مدارس (مانند طرح «مدرسه محوری» یا «مدیریت مدرسه محور» و برخی آزادیها در متوسطه دوم) شده، اما هنوز با مدل مدرسهمحور واقعی فاصله دارد. با توجه به نابرابریهای منطقهای و تفاوت در کیفیت مدیران، حرکت تدریجی به سمت ترکیبی متوازن منطقیترین گزینه است: تمرکززدایی از وظایف اجرایی و روشهای تدریس، اما حفظ نظارت مرکزی بر اهداف پایه و عدالت آموزشی.
