نزدیک به 7 دهه است که از آموزش معماری در دانشگاه های ایران می گذرد و هنوز این رشته ارزشمند تحصیلی، آنچنان که باید و شاید نتوانسته است از نظر روشهای آموزشی به سطح رضایت بخشی برسد. مراکز آموزش معماری در کشورهایی که سابقه ای چند صدساله در این زمینه را پشت سر گذاشته اند؛ متناسب با اهداف آموزشی و نوع نگرشی که به معماری دارند؛ محتوای دروس و برنامه ریزی های آموزشی خود را طراحی و اجرا می کنند. دانشجویان نیز با شناخت کافی و آگاهانه ، دانشکده و نوع گرایش معماری خود را انتخاب می کنند و در طول تحصیل با آن نگرش آموزش می بینند. اما در ایران وضعیت به گونه دیگری است و هنوز برنامه ریزان آموزشی نتوانسته اند اهداف و برنامه های مناسبی را برای تدریس گرایش های متفاوت این رشته تحصیلی طراحی کنند.این مشکل دارای سابقه ای به قدمت آموزشهای نوین دانشگاهی در ایران است. ضعف نهادهای آموزشی معماری و فقدان نظریه پردازی و تدوین منابع و متون علمی و آموزشی در حوزه هنر و بالاخص معماری، موجب شد که آشفتگی و درهم ریختگی در آموزش این رشته ها گسترش یافته و تاثیرات منفی آن در سطح جامعه حرفه ای نیز پدیدار شود. به گونه ای که امروز مسئله ای به نام بحران هویت در معماری معاصر ایران مطرح شده است. مسئله ای که یکی از ریشه های آن در ضعف آموزش معماری قرار گرفته است.در این مقاله ابتدا تاریخچه مختصری از چگونگی آموزش معماری در ایران بیان شده و سپس چالشها و مشکلات آموزش مورد آسیب شناسی قرار گرفته است. در بخش پایانی بر مبنای مصادیق عنوان شده، راهکارهای اولیه جهت رفع مشکلات ارائه شده است.
