کودکان مبتلا به فلج مغزی اقلیتی مهم از جامعه کودکان معلول را تشکیل می دهند. این کودکان معمولاً از سه سندرم اختلال حرکتی، اختلال کلامی و اختلال ذهنی رنج می برند. اهمیت انجام فعالیت های بدنی منظم برای کودکان مبتلا به این آسیب، با حضور قاطع تر سندروم اختلال حرکتی نسبت به دو سندروم دیگر قابل توجیه است. در حال حاضر، در تربیت بدنی کودکان مبتلا به فلج مغزی دو رویکرد متفاوت وجود دارد که انتخاب یکی از آنها به سطح توانایی ذهنی کودک بستگی دارد. چنانچه کودک از بضاعت ذهنی مطلوب برخوردار باشد، از روش تمرینی فلپس استفاده می شود که مبتنی بر آرمیده سازی ارادی عضلات ضمن اجرای اعمال حرکتی است. اما روش تمرینی بوبات که مبتنی بر خاموش سازی رفلکس های حرکتی مزاحم با اتخاذ وضعیت های بدنی خاص است، در کودکانی به کار گرفته می شود که فاقد بضاعت ذهنی لازم می باشند. در نتیجه استفاده از توپ های بادی در کار با کودکان طبقه بندی اخیر از جایگاه ویژه ای برخوردار است.
