حسابرسی فرایندی است بسامان به شکل جمع آوری و ارزیابی بی طرفانهٔ شواهد دربارهٔ ادعاهای مربوط به فعالیت ها و وقایع اقتصادی برای تعیین میزان انطباق این ادعاها با معیارهای از پیش تعیین شده و گزارش نتایج به اشخاص ذی نفع («بیانیهٔ مفاهیم بنیادی حسابرسی»).[1] این تعریف بصورت عمده و جامع ارائه شده است تا انواع مختلف حسابرسی را شامل شود. برخی از عبارات این تعریف نیاز به توضیح بیشتری دارد. عبارت فرایند بسامان بر این نکته دلالت دارد که حسابرسی بر اساس برنامه ریزی مناسب انجام می شود. برنامه ریزی مناسب شامل جمع آوری و ارزیابی بیطرفانه شواهد است. حسابرسان باید با حفظ بیطرفی نسبت به جمع آوری و ارزیابی مربوط بودن و اعتبار شواهد بپردازند. اگر چه نوع، میزان و قابلیت اتکای شواهد در کارهای مختلف حسابرسی می تواند متفاوت باشد، اما جمع آوری و ارزیابی شواهد، بخش اعظم فعالیت های حسابرسان را تشکیل می دهد. شواهدی را که حسابرسان جمع آوری می کنند باید درباره ادعاهای مربوط به فعالیت ها و وقایع اقتصادی باشد. در حسابرسی، واژه ادعا معنای ویژه ای دارد و به اظهارات ضمنی یا صریح مدیریت اطلاق می شود که در قالب صورت های مالی، اسناد و مدارک یا سیستم ها تجسم می یابد. برای مثال، صورت های مالی اساسی تهیه شده توسط مدیران شامل چند ادعا است. از جمله مبلغی که در ترازنامه در سرفصل اموال، ماشین آلات و تجهیزات نشان داده می شود، بیانگر این است که مدیران ادعا دارند: شرکت بر این دارایی ها مالکیت دارد و از این دارایی ها در فرایند عادی عملیات تولیدی یا خدماتی خود استفاده می کند و این مبلغ، بهای تمام شده تاریخی پس از کسر استهلاک انباشته این دارایی ها است. هدف حسابرسان از مقایسه شواهد جمع آوری شده با ادعاهای مربوط به فعالیت ها و وقایع اقتصادی، تعیین میزان انطباق ادعاهای مزبور با معیارهای از پیش تعیین شده است. اگر چه معیارهای مختلفی برای تعیین میزان انطباق وجود دارد، اما در تنظیم صورت های مالی اساسی، معمولاً معیار اصلی و مورد قبول، اصول حسابداری یا استانداردهای حسابداری است. در بند 2 بخش 200 استانداردهای حسابرسی کشور (1386) نیز تأکید شده است که هدف از حسابرسی صورت های مالی، اظهارنظر نسبت به این موضوع است که آیا صورت های مالی براساس استانداردهای حسابداری تهیه شده است یا خیر. آخرین عبارت مهم، یعنی گزارش نتایج به اشخاص ذی نف
