حسابداری نسلی روشی نو و جامع جهت برنامه ریزی مالی بلندمدت است که اهداف آن، ارزیابی ثبات خط-مشی های فعلی و اندازه گیری بار های مالی است که نسل های فعلی و آتی با آن مواجه هستند. با توجه به این که در حال حاضر دولت ایران برای گزارشگری وضعیت مالی از سیستم حسابداری کسری بودجه استفاده می-نماید و از طرفی در قوانین برنامه های سوّم، چهارم و پنجم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کشور موضع عدالت و حقوق بین نسلی مطرح شده است، هدف پژوهش حاضر بررسی درآمد ها و هزینه های دولت ایران با رویکرد حسابداری نسلی است. به همین منظور وضعیت درآمد ها و هزینه های دولت در دوره پنج ساله 1385 لغایت 1389 (سال پایه) بررسی شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که درآمد های عمومی، پوشش دهنده ی هزینه های عمومی دولت نیست. هم چنین نتایج سایر فرضیه ها نیز نشان داد که در مصرف منابع نفتی کشور، عدالت نسلی رعایت نشده و حساب های نسلی بیانگر عدم تعادلی برابر با 669 درصد است.
