در این پژوهش نقش محافظه کاری حسابداری در تصمیمات سرمایه گذاری مدیران شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران مورد مطالعه قرار میگیرد.برای اندازه گیری محافظه کاری از دو معیار سودآوری آتی و اقلام خاص آتی استفاده شده است. متغیرهای مورد بررسی تحقیق عبارتند از محافظه کاری، میانگین ROE، میانگین CFO، میانگین PM، انحراف معیار ROE، انحراف معیار PM، اهرم، رشد، اندازه، مجموع هزینه های تحقیق و توسعه و تبلیغات، Past و اقلام خاص. همچنین برای آزمون فرضیه های تحقیق 60 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران بین سال های 1382 تا 1388 با استفاده از روش رگرسیون حداقل مربعات معمولی (OLS) مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های پژوهش بیانگر این است که سطح محافظه کاری در شرکت های تولیدی پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران وجه نقد عملیاتی آتی شرکت ها را تحت تاثیر قرار نمی دهد اما حاشیه سود شرکت ها را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین می توان اینگونه استدلال کرد که شرکت های محافظه کارتر نسبت به شرکت هایی که سطح محافظه کاری کمتری دارند حاشیه سود بیشتری دارند و مدیران جهت تصمیمات سرمایه گذاری خود می توانند به این سطوح اتکا نمایند. همچنین سطح محافظه کاری سبب شناسایی کمتر اقلام خاص به عنوان هزینه نمی شود به عبارت دیگر سطوح محافظه کاری شناسایی اقلام خاص به عنوان هزینه را تحت تاثیر قرار نمی دهد.
