این کارگاه به بررسی واکنشهای رهبران شورای همکاری خلیج فارس (GCC) به برنامه هستهای جمهوری اسلامی ایران با استفاده از چارچوب نظری سیگنالینگ در روابط بینالملل میپردازد. خلیج فارس بهعنوان یک منطقه استراتژیک و حیاتی، محل رقابتهای امنیتی و ژئوپلیتیکی گسترده میان کشورهای عضو GCC و ایران است. برنامه هستهای ایران نه تنها ابعاد فنی و انرژی دارد، بلکه تأثیر مستقیم بر توازن قدرت منطقهای، امنیت جمعی، مسیرهای انرژی و ثبات داخلی کشورهای عضو GCC دارد. نظریه سیگنالینگ ابزار تحلیلی مناسبی برای درک این واکنشها فراهم میکند. بر اساس این نظریه، سیگنالها اقدامات یا بیانیههایی هستند که نیت، توانمندی یا اهداف یک بازیگر را به دیگران منتقل میکنند و اعتبار آنها بستگی به هزینه، قابلیت اجرا و دشواری تقلید دارد. در خلیج فارس، نمونههای سیگنال شامل مانورهای نظامی مشترک، خرید تسلیحات پیشرفته، بیانیههای رسمی و سفرهای دیپلماتیک بوده و اهداف آنها بازدارندگی، تقویت انسجام داخلی، ارسال پیام به قدرتهای خارجی و مدیریت تعاملات منطقهای است. تحلیل واکنشهای GCC نشان میدهد که موفقیت سیگنالدهی نیازمند هماهنگی داخلی، سرمایهگذاری عملیاتی و طراحی پیامهای چندلایه برای مخاطبان مختلف است. سیگنالهای معتبر باعث کاهش عدمقطعیت، افزایش بازدارندگی و مدیریت بحرانهای منطقهای میشوند. این چارچوب تحلیلی میتواند راهنمایی ارزشمند برای پیشبینی رفتار بازیگران، مدیریت تنشها و توسعه سیاستهای استراتژیک در خلیج فارس باشد و نشان میدهد که اقدامات عملی اغلب قدرت تأثیرگذاری بیشتری نسبت به بیانیههای کلامی دارند.
