تعداد بسیار زیادی از ترانسفورماتورهای قدرت در هر شبکه برقی وجود دارند و این بدان معناست که احتمال وقوع حادثه وجود دارد که قطعا در بعضی موارد نتایج بسیار بدی در پی خواهد داشت. روش مرسوم برای جلوگیری از تخریب ترانسفورماتورها و عواقب ناشی از آنها و یا حداقل تاخیر آنها ، بررسی دوره ای تعدادی مشخصات فیزیکی، شیمیایی و الکتریکی روغن و یا ترانسفورماتور است. این آزمونها معمولا بصورت دوره های زمانی مشخص روی کلیه ترانسفورماتورها انجام می شوند. این داده ها با استانداردهای مختلف مقایسه می شوند و هر دسته از داده ها وضعیت ترانسفورماتور را از جهتی مخصوص نشان می دهند و اطلاعات کاملی از وضعیت عمومی ترانسفورماتور و همچنین احتمال تخریب ترانسفورماتور نمی دهند. در این راستا لازم است یک برآورد کاملتر در مورد محاسبه ریسک یک ترانسفورماتور انجام شود تا بتوان به کمک آن اطلاع بهتر و دقیقتری از وضعیت ترانسفورماتور و رتبه بندی آن انجام داد. هدف این پروژه ارایه یک ابزار جهت مدیریت مبتنی بر نگهداری بر اساس وضعیت ترانسفورماتورهای قدرت است. در نتیجه با کمک این ابزار می توان وضعیت ترانسفورماتورهای مختلف را بصورت کمی با هم مقایسه نمود و مقدار تخریب این ترانسفورماتورها را با هم مقایسه نمود و در مورد اولویت تعمیر و نگهداری ترانسفورماتورها و همچنین جایگذاری ترانسفورماتورها تصمیم گرفت. این ابزار می تواند در تعمیر و نگهداری ترانسفورماتور و حتی تعیین دوره های تست و نگهداری برای شرکتهایی که دارای تعداد زیاد ترانسفورماتور هستند بسیار مفید باشد. این ابزار (الگوریتم + نرم افزار) از داده های تستهای روغن ( شامل آزمونهای کنترل کیفی، گازکروماتوگرافی و فورفورال ) ، آزمونهای الکتریکی مرسوم و مدرن ( در صورت وجود ) و تاریخچه تعمیر و نگهداری ترانسفورماتور استفاده می کند و بر اساس منطق فازی و سایر آلگوریتمهای مدرن وضعیت ترانسفورماتورها را اولویت بندی می کند. همچنین از داده های وارد شده ترانسفورماتور در تاریخهای مختلف می توان وضعیت ترانسفورماتور را کنترل نمود و وضعیت ترانسفورماتور را در هر دوره ای بررسی نمود. در صورتی که ترانسفورماتوری دارای تاریخچه و سابقه محدود باشد می توان قدرت تصمیم گیری را بر اساس فاکتورهای قطعیت براورد نمود.
