مفهوم هویت و بازتعریف خود از موضوعات مهم در روانشناسی و فلسفۀ کودکان است و نقش اساسی در رشد خودآگاهی و پذیرش اجتماعی آنها دارد. پژوهش حاضر با تمرکز بر داستان کتاب من پڵنگی سوورەتی نیم، به بررسی هویت در کودکان از منظر فلسفی میپردازد و نشان میدهد چگونه داستانها میتوانند ابزارهای مفیدی برای تفکر انتقادی باشند. این داستان، روایتگر پلنگی صورتی است که از ظاهر و هویت تحمیلی خود، ناراضی است و تلاش میکند با تغییر رنگ، هویتی جدید بیابد؛ اما جامعه همچنان او را با همان هویت پیشین، شناسایی و قضاوت میکند. پژوهش حاضر، ابتدا به تحلیل مفاهیم هویت شخصی و اجتماعی از دیدگاه کودکان میپردازد و چالشهایی را که این شخصیت در پذیرش خود و در برابر انتظارات و هنجارهای فرهنگی تجربه میکند، بررسی میکند. سپس، اثرات روانشناختی و هستیشناختی ناشی از برچسبهای اجتماعی و هویتهای تحمیلی بر کودکان را بررسی و بر نقش آموزش فلسفه در تقویت خودآگاهی و توانمندسازی آنها برای پذیرش هویت واقعی خود تأکید میکند. نتایج نشان میدهد که فلسفه برای کودکان میتواند ابزاری مؤثر برای پرورش تفکّر انتقادی، تقویت خودپذیری و مقاومسازی کودکان در برابر فشارهای اجتماعی باشد. این پژوهش تأکید میکند که آموزش فلسفه به کودکان میتواند در درک عمیقتر از خود، چالش با برچسبهای اجتماعی و توانایی پذیرش خود اصیل آنها کمک شایانی کند و به گسترش هویت پایدار و انعطافپذیر در برابر هنجارهای تحمیلی بینجامد.
