فرزاد نصیری

هدف از پژوهش حاضر بررسی اثربخشی خانواده درمانی مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل بر پرخاشگری ارتباطی و سرخوردگی زناشویی زوجین با طلاق عاطفی بود. روش پژوهش حاضر مداخله‌ای با طرح پیش‌آزمون- پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زوجینی بود که در نیم‌سال دوم سال 1402 برای مشاوره به مراکز مشاوره اصفهان مراجعه کردند. نمونه‌گیری این پژوهش به‌صورت هدفمند و بر اساس ملاک‌های ورود انجام شد و در مجموع 20 زوج در مطالعه شرکت داشتند که به صورت تصادفی 10 زوج در گروه آزمایش و 10 زوج در گروه کنترل قرار گرفتند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه پرخاشگری رابطه‌ای پنهان Nelson and Carroll (2006) و پرسشنامه سرخوردگی زناشویی(1993) Kayser استفاده شد. مداخله درمانی مبتنی بر نظریه Stewart and Joines (2012) بر گروه آزمایش اعمال شد و گروه کنترل هیچ درمانی دریافت نکردند. نتایج نشان داد خانواده درمانی مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل باعث کاهش معنادار پرخاشگری ارتباطی و مؤلفه‌های آن شامل کناره‌گیری و خراب کردن وجهه اجتماعی شد و این تغییرات تا دوره پیگیری نیز پایدار بود. یافته‌ها نشان داد که درمان توانسته سرخوردگی زناشویی و مؤلفه‌های آن شامل دلبستگی، بیگانگی هیجانی و حمایت هیجانی را به طور معناداری بهبود دهد، این تغییرات تا دوره پیگیری نیز پایدار بود. به طور کلی می‌توان نتیجه گرفت که خانواده درمانی مبتنی بر تحلیل رفتار متقابل می‌تواند به عنوان یک روش درمانی مؤثر جهت بهبود پرخاشگری ارتباطی و سرخوردگی زناشویی در زوجین با طلاق عاطفی و در نهایت بهبود کیفیت روابط زندگی زوجین مورد استفاده قرار داد.