فائزه سهرابی

زمینه و هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش والدین بر کاهش علائم اختلال سلوک و پرخاشگری نوجوانان 16-14 سال است. روش کار: 32 نوجوان (به همراه والدین) مراجعه کننده به دفتر مشاوره، پس از تشخیص علائم اختلال سلوک با مقیاس 4-CIS ،به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. به منظور جمع آوری دادهها از پرسشنام ۀ پرخاشگری نوجوانان نلسون در مراحل پیش و پسآزمون استفاده شد. سپس نوجوانان و والدین در برنامۀ مداخله فرزندپروری نوجوانان (ساندرز، 2006 (شرکت نمودند. در انتها علائم اختلال سلوک و میزان پرخاشگری نوجوانان مجدداً اندازه گیری گردید. یافته ها: نتایج تحیل واریانس نشان داد نیمرخ میانگین علائم سلوک، خرده مقیاس های ناکامی، روابط با همسالان و پرخاشگری بدنی در پسآزمون پس از تعدیل نمرات پیش آزمون تفاوت معناداری دارند (001/0