نتیجه گیری: یافته های وینبرگ و گولد (1999؛ 23) نشان داد که ورزشکاران عضو تیم برونکراتر هستند ورفتارهای خودمحورانه کمتری از خود نشان می دهند و البته این نتایج تا حد زیادی وابسته به نوع ورزش است؛ در صورتی که در ورزش های انفرادی، ورزشکاران بسیار وابسته تر از گروه غیر ورزشکار بودند و همچنین خودنمایشگری در آنان بالاتر و سطوح اضطرابشان پایین تر بود. در بررسی که توسط المن و استوارت بر روی بازیکنان مدرسه فوتبال صورت گرفت مشخص شد که آنها مضطرب تر و پرخاشگر تر از ورزشکاران سایر رشته ها مانند گلف و یا تنیس بودند (ککس، 1998). چندین مطالعه به بررسی اثرات آموزش ورزشهای رزمی مانند کاراته، تکواندو، جودو بر پرخاشگری پرداخته اند. یادگیری حرکتی و همچنین رویارویی با الگوهای پرخاشگری در طی آموزش ممکن است در افزایش رفتارهای پرخاشگرانه در شرایط تمرینی از قبیل ورزشهای توانی بیشتر از سایر موقعیتها نقش داشته باشد. از جمله اثرات احتمالی دیگر که توسط سایر محققان مورد ملاحظه قرار گرفته است اثر خرده فرهنگ ورزشی مردانه بر روی رفتار پرخاشگرانه و تهاجمی است و این بعد ممکن است با تمرینات با وزنه و رزمی مرتبط باشد. . نتایج پژوهش حاضر در برخی مقیاس ها همسو با تحقیقات پیشین است به طوریکه فوتبالیستها در مقیاس های نمایشی، خود شیفته و وسواسی نمرات معنی داری کسب نمودند واین نتیجه باکزارشات بات (197)، امون (1987)، راتون وهلستروم (1992)، کمبیل (2000) واستوارت والمن(2003) همسوست. مُطابق با برخی نظریات مطرح شده درباره شخصیت ورزشکاران رشته های رزمی، کاراته کاران در مقیاس های ضداجتماعی، سادیستیک و منفی گرایی نمرات بالاتری کسب نمودند ، در مؤرد مقیاس های اسکیزوئیدی وإجتنابی تا به حال پژوهشی صورت نگرفته است و دړ پرړسی که صورت گرفت، نتایج حاصل نشان داد که کاراته کارها به احتمال زیاد نسبت به جمعیت غیر ورزشکار نیز در این مقیاس ها نمرات بالاتری کسب کنند.
