اگر اسلام هراسی را به ارائه تصویری خوفناک از اسلام و یا بازنمایی رسانه ای چهره ای هراس انگیز از اسلام تعریف کنیم که در سالها و چند دهه اخیر شیوع یافته است، ریشه آن را باید در رویکردها و بنیادهای نظری شناخته شدهای مانند شرقشناسی ، برخورد تمدنها ، نژاد پرستی فرهنگی و نیز به گونهای دیگر در دیدگاههایی مانند پایان تاریخ و آخرین انسان و جهانی سازی و ... جستجو کرد. وجه مشترک این رویکردها وچارچوبها، نگرش جانبدارانه همراه با مفروضات ثابت نسبت به فرهنگ غرب و هرآنچه غیر غرب بویژه اسلام است میباشد. نتیجه چنین رویکردهایی شکل گیری مدل تحلیلی مبتنی بر تقابل و تخاصم است. در چنین شرایط ناعادلانهای که خود موجب تقابل و خشونتآفرینی و ... است، گفتگوهای واقعی بین ادیان برای فراهم کردن بستر و زمینه مناسب برقراری صلح و آرامش در جهان و طرد دیدگاههای مبتنی بر تخاصم و منازعه، ضرورتی غیر قابل انکار است و رسالتی دینی و انسانی محسوب می گردد. البته شکلگیری چنین گفتگوهایی مستلزم وجود فضایی مبتنی بر موضع برابر و نفی هرگونه خود محوری و خودبرتربینی میباشد. در واقع اسلام نه تنها در موضع اتهام و انفعال نیست، بلکه مسلمانان باید با اعتماد به نفس از موضع مدعی ظاهر شده و با دلیل و استدلال، کلیه اتهامات را پاسخ داده و تلاش کنند چهره مخدوش و پیرایههای نسبت داده شده به اسلام توسط غربیها را بزدایند. آنگاه در شرایط مساوی و برابر به گفتگو برای ایجاد مفاهمه و نفی خشونت و منازعه بپردازند.
